بیش ۷۲روز یا ۱۷۲۸ ساعته که ما، شهروندان معمولی یا بهتره بگیم شهروندان درجه۳، در ج.ا(ایران) مجبوریم از اینترنتِ ملی تحمیلی، نصفه و نیمه و بدردنخور با ناراحتی و اعصبانیت استفاده میکنیم. ولی بعضیها با اینترنت پرو و سیمکارت سفید حسابی دارند حال میکنند و اصلاً هم دلشون نمیخواد اینترنت به حالت عادی و معمولی برگرده. البته این اینترنت پرو فکر کنم برای ما پدیدهٔ جدید؛ برای بعضیها دیگه قدیمی شده و الان دنبال اینترنت پرو پلاس یا پرومکس هستند.
آخ آخ، نه اشتباه شد ببخشید؛ من فرآموش کرده بودم که خیلی وقته که از اینترنت ماهوارهای استفاده میکنند.
اصلاً مگه میشه از فناوریها و تکنولوژیهای جدید و بروز دنیا عقب بمانند. بالاخره این بعضیها امتیازات و حقوق شهروندی و سطح حمایت بیشتر از ما(شهروندان معمولی) دارند.
آنها نداشته باشند، ما داشته باشیم؟ نمیشه که.
ما دور از جان بعضیها، عقل، سواد، فرهنگ، جنبه و شعور استفاده از اینترنت جهانی و سوشال مدیا و پلتفرمهای بین المللی را نداریم و برای ما خطرناکه؛ اما برای بعضیها خطرناک که نیست هیچ، تازه لازم و ضرروری هم هست چون آنها عقل کل هستند.
راستی الان که خوب فکر میکنم، دارم به این نتیجه میرسم که اینترنت پرو فقط یه اسم دهن پر کن و جیب خالی کن برای گروهی خاص از افراد که علاقه دارند حتی در شرایط جنگی به هر دلیلی با پرداخت پول بیشتر به اینترنت بین المللی متصل باشند یعنی همان اینترنتِ محدود و فیلتر شده اما فقط برای فخر فروشی، پُز دادن و چشم و هم چشمی همسایه، دوست و فامیل
اینترنت آزاد و بدون فیلتر و محدودیت که از ما بهترون یعنی قشر خاص، طبقه خاص، بچههای بالا، نور چشمیها، همیشه ازش استفاده میکنند، نه اینترنت پرو و نه سیمکارت سفید؛ بلکه همان اینترنت ماهوارهای که در ج.ا(ایران) برای اکثر ما غیرمجاز و غیرقانونی هست و چون قاچاقِ در بازارسیاه بسیار کمیاب و گرانقیمت است.
نظر شما چیه؟