دیشب تا ساعت 4بامداد نتونستم بخوابم و امروز هم تا ظهر خواب بودم؛ دیگه کم کم دارم عادت گذاشتن علامت تعجب (!) در انتهای حَرف نوشته هام بجای نقطه (.) رو ترک می کنم. چون دیگه هیچ تعجبی نیست وقتی همه چیزهای غیرعادی، عادی شدن؛ عادی شدن وضعیت نه جنگ و نه صلح یعنی جَنگِ سَرد(Cold War) یا منطقه خاکستری(Gary Zone)، قطع اینترنت بین المللی(بیش از 70ساعت) و اینترنتِ ملی/ بومی نصفه و نیمه، بی خوابی، بیکاری، بی پولی، گرسنگی و تشنگی، تحریم، تورم و ووو هیچ کدام جای تعجب ندارن؛ یا تا امروز عادی شدن یا آینده خیلی نزدیک عادی خواهند شد. همان عادی سازی که همه ازش میترسیم.
شما رو نمی دونم اما من دیگه می خوام بزنم به تَبل بی خیالی یعنی هرچی شد، شد و فقط بگم: «به دَرَک».
شاید الان بهترین فرصتِ که کتابِ «هُنَرِ رِندانه به تُخم گرفتن» اثر مارک منسون و فقط باترجمه ارشاد نیک خواه رو کامل بخونم بجای کتابِ «عادت های اتمی» اثر جیمز کلیر.